کابوس غریبی بود
شعله ها سر به بینهایت میکشید
به هر طرف که میرفتم صدای شیون بود و تمنا
و چشمان خیره ای که سرخ بودند و بر افروخته
نگاههایشان کوه را ذوب می کرد
عریان بودم
گویی حرارتی از درون مرا می سوزاند
فریاد می کشیدم اما کسی صدایم را نمیشنید
گویی بختکی سینه ام را چسبیده بود و من
دیگر تنفس برایم سخت شده بود
موجوداتی از جنس چرک و خون مرا در خود فرو میکشیدند
بوی تعفنشان تمام وجودم را فرا گرفته بود
کابوس غریبی بود و من فریادش کشیدم

سکوت همه جا را فرا گرفت
دیگر نه شعله ای بود و نه تعفنی
آری من آرام فریاد کشیده بودم و نامش
چه آشناست
واژه ی غریبیست
آرامشی عجیب در آن موج میزند
به غریبه می اندیشم
همان رهگذر که در کنارش قدم میزدم.
راه به بینهایت میرود و من نیز
رد پای رهگذر را همچنان می بینم اما خودش را...
هرچه پیش میروم صدای قدمهایش نزدیکتر می شود
اما خودش...
به هر سو که مینگرم جز بینهایت نمیبینم
حضورش را حس میکنم اما خودش را...
به چشمانش می اندیشم و چشمان خود را میبينم
و صدایش را
صدای خویش را میشنوم
و او هر سال اینروزها از من عبور میکند
آری
اکنون که مینگرم در تمام راه کسی را جز خود نمیبینم
گاهی دور از خود بودم و گاه نزدیک
و او هرسال اینروزها از من عبور میکند
ومن همچنان راه به بینهایت میبرم
و من هرسال این روزها از خود عبور میکنم
واژه ی غریبی بود
همان که کابوس مرا میشکاند
راه را که مینگرم از او آغاز شده بود و من ره به بینهایت ميبردم
و در بینهایت، او در انتظار من نشسته بود
و من هرسال اینروزهااز خود عبور میکنم

واژه ی غریبیست
آرامشی عجیب در آن موج میزند
نام او را میگویم
همین که فریادش میزنم
دیگر هیچ نمیفمم جز آرامشی که مرا نوازش می كند

گویی در او غرق شده ام
چه با شکوه و با عظمت
نامش واژه ی غریبیست
و تا فریادش میزنم دیگر هیچ نمیشنوم
و من هر سال اینروزها از خود عبور میکنم
و اورا به نام زیبایش می خوانم

خدا!!!!

امیدوارم خوشتون اومده باشه

منتظر نظراتتون هستم 

حق نگهدارتان