قصه همان قصه است
درد همان درد است
دردي به قدمت انسان
درد تلخ هجران
هان! يادم آمد
دهم مرداد بود
يا دو روزي پس و پيش
يار آهنگ سفر در سر داشت
سفري تا غربت
سفري تا مغرب
سفري تا ته تنهايي من
نيمه شب بود و هوا بس تاريک
دل من بود و هزاران ترديد
بکشم يار در آغوش و بگويم نرو تنها بي من ؟
واي نه !!!
من که عمري همه در فکر رفاهش بودم
پس چرا لحظه آخر
دلکش رنجانم ؟
بکشم يار در آغوش و ببوسم رويش
و بگويم که خدا همراهت ؟
آه نه !!!
چه اگر فکر کند
رفتنش مشتاقم ؟
بکشم يار در آغوش و بگويم که بمان منتظرم ؟
نه نه هرگز نه
چه اگر بر سر قولم نتوانم مانم ؟
بکشم .......
اين چنين بحث و جدل
بين عقل و دل من برپا بود
در درون سينه ام غوغا بود