خاطرات ترک خورده ی سالهای رنج و درد را به خاطر می آوری؟ ای مغرور پا برجا! تلخی نافرجام زهر هجررا در کالبد کوچک ذهنت هنوزهم بايگانی کرده ای ؟ سردی فاصله بين دستهای من وتو را کدامين قصيده بايد بسرايد ؟ کدامين واژه بايد فرصت از دست رفته سبز وجودمان را ترجمه کند ؟ کدامين باد بايد پريشانی دلهايمان را تسکين ببخشد ؟ کدامين موج بايد اشک چشمهايمان را به آبی ترين اقيانوس جهان بسپارد ؟ پر واژه بی انتهای دستهايت کدامین مرزها را در نوردیده اند که مرز قلبم انتهایی ندارد ! کدامین آلاله عشق را در سرزمین قلبت کاشته ای که شقایق وحشی دلم آرام نمی گیرد ؟ بگو ابهت مغرور کدامین مه نگاهت را گرفته است که حجم سبز حضورم را ندیده می گیری ؟ بگو! ایستاده ام بر صخره های جدایی و نگاهم خیس ازبارانی است که نه تنها چشمانم بلکه تمام وجودم را می شوید . قلبم را میان دستهایم گرفته ام و آنرا با تمام وجود تقدیم به آسمان می کنم ! نگاه خسته ام را به آهوی دشت می سپارم و خستگی تنم را به جاده ی بی انتهای زمان. در گذر از جاده ی بی انتهای تقدیر هر گاه لحظه ای قلبت فرمان ایستادن را صادر کرد به جاده غروب نگاه کن ! و ببین مسافری خمیده قامت در حال عبور به سوی مرز ناپیدایی است، سکوت نکن!که فریاد هم شوق رفتن و گم شدن را نمی تواند در وجودم مهار کند . نگاهت حتی اگر گرم باشد باز هم سردی فاصله هایمان را نمی تواند از یادم ببرد وسعت حضور پاییزی تو حجم سبزم را به سخره می گیرد . دلم می خواهد مثل کابوس های فراموش شده کودکیم یادت را به دست باد بسپارم . می خواهم از یاد ذهن و دلم برای همیشه بروی !
دلم می خواهد ناقوس قلبم فقط یک آهنگ بنوازد

 و آنهم بدرود